“Ik weet niet of ik me wel groenten kan veroorloven,” zucht Sayaka Satoh terwijl ze in de supermarkt naar een kwartstuk van een kool staart. Op de verpakking is een grote rode kortingssticker geplakt. De kool is nu een paar cent goedkoper, maar voor Sayaka is dat een wereld van verschil. Ze moet van minder dan 40 euro per maand haar twee kinderen voeden. Ongeveer negen van de tien alleenstaande ouders in Japan, voornamelijk moeders, hebben het financieel moeilijk. En dat terwijl ze in een land wonen met de derde grootste economie ter wereld.
Tijdens de verkiezingen, begin juli, beloofde premier Fumio Kishida dat hij stevige economische hervormingen zou doorvoeren. Het dichten van de groeiende inkomenskloof tussen de hogere inkomens en middeninkomens enerzijds en de minima anderzijds was daarbij zijn belangrijkste speerpunt. Maar de afgelopen tien jaar, terwijl zijn Liberaal Democratische Partij (LDP) in de regering zat, is de positie van vrouwen verslechterd.
Toen oud-premier Shinzo Abe (ook LDP) in 2012 aan de macht kwam, wilde hij met zijn ‘Womenomics’-beleid meer vrouwen aan het werk krijgen. “Het is geen keuze meer voor Japan, het is een noodzaak,” verklaarde hij in een speech bij de Verenigde Naties. Het lukte Abe inderdaad om de deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt te verhogen. Vorig jaar werkte 52 procent (29,8 miljoen) van de Japanse vrouwen, maar de ongelijkheid op de werkvloer nam ook toe.