“Mijn vrouw overleed toen ze 66 was aan kanker, een paar jaar nadat we allebei met pensioen waren gegaan,” vertelt Suguru Ozawa. Hij woont nu alleen, en behoort tot een groeiende groep Japanse ouderen die met eenzaamheid worstelt. “Ik was zo alleen. Mijn vrienden overleden ook een voor een, uiteindelijk is er niemand meer over.”
Een op de drie Japanse ouderen zegt geen vrienden te hebben. De overheid luidt de noodklok en heeft beloofd miljoenen euro’s te investeren in buurtprojecten om ouderen weer actief te krijgen. Ozawa doet ook mee bij een lokale vrijwilligersorganisatie.
“Ik was de eenzaamheid zat en ben eropuit getrokken. Nu zit mijn agenda elke dag vol,” vertelt hij met trots terwijl hij zijn volgekladde kalender laat zien. “Mijn onderbuurman wilde er niks van weten, nu zit hij vast in een rolstoel en kan hij niet eens de deur meer uit.”
Eenzame dood
Om de hoek bij Ozawa, in een stille winkelstraat, is Mieko Terada een non-profit begonnen waar ouderen terechtkunnen voor een simpele lunch en tal van andere buurtactiviteiten. Vandaag staat karaoke op de agenda. De ene na de andere deelnemer grijpt naar de microfoon, en al lachend zingen ze samen mee met de tekst die heen en weer springt over een klein televisieschermpje.
“Als je vrienden hebt komt over het algemeen alles wel goed”, zegt Terada. Maar ze is realistisch: “Het is alleen moeilijk om die stap te zetten. De deur uit gaan en nieuwe mensen leren kennen. Vooral mannen hebben er moeite mee, en daarom zie je dat steeds meer van hen eenzaam overlijden om vervolgens pas na maanden gevonden te worden.”