Thuis knipte mijn vader mijn verschroeide haar af. Mijn huid was zwart, gebarsten, mijn gezicht onherkenbaar”, vertelde Shigeko Sasamori in een getuigenis aan het Hiroshima Vredesinstituut. Ze was 13 toen de Verenigde Staten op 6 augustus 1945 een atoombom op Hiroshima gooiden. Sasamori overleefde het ternauwernood, maar bleef voor de rest van haar leven getekend. “Wat er toen gebeurde, is nauwelijks in woorden te vatten.”
Toch probeerde ze het. Sasamori werd een vooraanstaand vredesactivist, reisde de wereld over om haar verhaal te vertellen en werkte onvermoeibaar voor de afschaffing van kernwapens. Ze ontbrak zelden bij de jaarlijkse vredesherdenking in Hiroshima. Maar vandaag is haar stoel leeg. Sasamori overleed in december op 92-jarige leeftijd. Haar afwezigheid is symbolisch: met haar verdwijnt langzaam de generatie die nog zelf de littekens van de kernbom met zich meedragen.
Ceremonie
Het is vroeg in de ochtend, maar al snikheet in het Vredespark van Hiroshima. Overlevenden en nabestaanden zijn vanaf zonsopkomst gekomen om te bidden. Tijdens de ceremonie, die om acht uur begint, vegen de aanwezigen voortdurend met kleine handdoeken het zweet van hun gezicht. Op de achtergrond brandt de Vlam van de Vrede, een vuur dat pas zal worden gedoofd wanneer het laatste kernwapen van de aarde verdwenen is. Honderden witte duiven worden losgelaten, een symbool van hoop en vrede.