Het koloniale verleden tussen Zuid-Korea en Japan leidt al decennia tot moeizame betrekkingen. Maar gedeelde zorgen over bondgenoot VS brengen de twee landen steeds dichter bij elkaar. Dit weekend bezoekt de Zuid-Koreaanse president Japan.
Een „krachtig protest” liet het Japanse ministerie van Buitenlandse Zaken vorige week horen tegen de activiteiten van een Zuid-Koreaans onderzoeksschip in wat volgens Tokio „duidelijk” tot Japans territoriale wateren behoort. Het schip zou een kabel hebben neergelaten in de buurt van een eilandengroep, die door Japan ‘Takeshima’ en door Zuid-Korea ‘Dokdo’ wordt genoemd. De twee landen hebben al sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog ruzie om de onbewoonde steenklompen, vooral vanwege de rijke visgronden eromheen.
Het is slechts een van de gevoelige kwesties tussen twee democratieën in een regio die wordt gedomineerd door autoritaire kernmachten. Veel Koreanen vinden dat Japan nog niet voldoende berouw heeft getoond voor de koloniale bezetting (1910-1945). Honderdduizenden Koreanen werden toen als dwangarbeider gebruikt, en vrouwen en meisjes als seksslaven. Met name voor progressieve kiezers is het nog altijd een belangrijk thema.
Maar in Japan heerst een heel ander gevoel. Daar wordt benadrukt dat Japan wel degelijk meermaals excuses heeft aangeboden. Toenmalig premier Tomiichi Murayama erkende in 1995 dat Japan „door een verkeerd nationaal beleid te volgen” en door „koloniale overheersing en agressie” enorme schade had aangericht. Dat Zuid-Koreaanse politici daar steeds op terugkomen, wekt in Tokio irritatie: historische grieven zouden te vaak als binnenlands politiek wapen worden ingezet.